یکی از عوامل موثر بر میزان انعطاف پذیری کف، نسبت جرم کف به دیوارها در ساختمان های حاوی دیوار برشی است. این نسبت گاهی یکی از مهم ترین پارامترهای تعیین کننده رفتار کف می باشد. در این مقاله، به منظور بررسی میزان اثرگذاری این نسبت، سازه هایی با نسبت جرم های مختلف مورد تحلیل قرار گرفته اند. نتایج این تحلیل ها نشان می دهد که گاهی رفتار کف با اثردهی نسبت واقعی جرم، دقیقا عکس رفتاری است که با توجه به فرضیات قبلی و روش های ساده سازی مور انتظار بوده است.

در بیشتر موارد مهندسان محاسب بدون آنکه تشخیص درستی از نحوه عملکرد دیافراگم کف داشته باشند، آن را صلب فرض می کنند. اگرچه این فرض در بیشتر موارد قابل قبول است، اما باید دانست که عواملی نیز وجود دارد که می توانند این فرضیه را تا حدودی مخدوش کنند. از جمله ساختمانهایی که باید در تحلیل آنها نسبت به رفتار واقعی دیافراگم توجه خاص شود. ساختمانهای بتنی با دیوارهای برشی ناپیوسته اند. با توجه به اینکه در این سازه ها دیوارها بر روی یکدیگرقرار ندارند، لذا نیروی برشی ناشی از بارگذاری زلزله، توسط دیافراگم کف به دیوارهای تراز پایینتر انتقال داده میشود. بنابراین بررسی صلبیت دیافراگم کف در این سازه ها، به خصوص در طبقات پایین ساختمان، از اهمیت خاصی برخوردار است. در این مطالعه، به منظور بررسی اثر صلبیت دیافراگم کف در این سازه ها، پارامترهایی همچون، تعداد طبقات، نسبت طول به عرض ساختمان، ضخامت دیوارها و دیافراگم کف، در ساختمانهای بتنی با اشکال پلان مستطیلی و I شکل در نظر گرفته شده اند. کلیه تحلیلها به صورت دینامیکی طیفی، براساس طیف شتاب پیشنهادی استاندارد 2800 و با استفاده از نرم افزارANSYS 5.4  صورت گرفته است. نحوه رفتار این سازه ها و مقایسه پاسخهای حالت دیافراگم صلب و انعطاف پذیر در مورد فرکانسها، حداکثر تغییر مکانها، برش دیوارها و ستونها، از جمله نتایج این تحقیق است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: کیست هیداتیک به وسیله انگلی به نام اکی نوکوکوس گرانولوزوس ایجاد می شود. انسان میزبان واسط می باشد که به صورت تصادفی به یک یا چند کیست هیداتیک مبتلا می شود. جایگزینی معمول کیست، در کبد و ریه است و بندرت در قسمتهای دیگر بدن جایگزین می شود.معرفی بیمار: بیمار خانم 23 ساله ای است که با درد ناحیه هیپوکندر راست مراجعه کرده است. در رادیوگرافی قفسه سینه، کیست هیداتیک دیافراگم به صورت توده زاویه کاردیوفرنیک راست تظاهر نموده است و در سی تی اسکن ریه، کیست هیداتیک کبد تشخیص داده شده است. بیمار پس از مطالعات تصویربرداری، کاندید جراحی شد، که پس از جراحی، کیست هیداتیک دیافراگم راست بدون ارتباط با ریه و کبد گزارش شد.نتیجه گیری: کیست هیداتیک می تواند به طور نادر، دیافراگم را درگیر نماید و ممکن است به صورت توده زاویه کاردیوفرنیک راست در رادیوگرافی قفسه صدری تظاهر نماید.

زمینه و هدف: دیافراگم اصلی ترین عضله در سیستم تنفسی است، پارگی دیافراگم می تواند در زمینه ترومای بلانت، نافذ و یا به دنبال اقدامات پزشکی رخ دهد. حدوداً 8/0-6/1% از بیماران ترومای بلانت مشکوک به پارگی دیافراگم می باشند. پارگی دیافراگم به دنبال تروما یک اتفاق نادر بالینی است که اغلب مخفی مانده و از تشخیص دور می ماند، از این رو عوارض ناشی از پارگی دیافراگم به علت فتق های دیافراگمی موربیدیتی و مورتالیته فراوانی به همراه داشته است. معرفی مورد: در این گزارش، آقای 53 ساله ای معرفی می شود که 5 سال قبل برای وی ترومای بلانت، رخ داده و طی این مدت تشخیص داده نشده بود و سال ها با شکایت تنگی نفس مکرراً به پزشک مراجعه نموده و درمان دارویی دریافت کرده بود. در آخرین مراجعه بیمار به پزشک به علت درد شکم گرافی های شکمی در خواست شده که در آن تصویر کولون که در سمت چپ به داخل فضای توراکس راه پیدا کرده، مشاهده شده است و در نهایت تحت لاپاراتومی و توراکوتومی قرار گرفته است. نتیجه گیری: هرنی دیافراگماتیک تروماتیک می تواند سال ها بعد از رخ دادن تروما خود را نشان داده و بدون علامت باقی بماند. بنابراین با توجه به ناشایع بودن پارگی دیافراگم و تشخیص مشکل این بیماری، داشتن شک بالینی قوی، دقت در معاینه، انجام گرافی های سریال و به موقع، تبحر و دقت کافی در اکسپلور کامل شکم می تواند به تشخیص به هنگام این بیماری و جلوگیری از عوارض آن کمک نماید.

پارگی دیافراگم یک حالت تهدیدکننده حیات است که نسبتا ناشایع بوده و اغلب به علت ترومای بلانت یا نفوذی به وجود می آید. این حالت ممکن است در مراحل اولیه مورد توجه قرار نگرفته و با تاخیر تشخیص آن داده شود. این مطالعه به صورت گذشته نگر، اطلاعات پنج بیماری است که طی سال های 1375 تا 1390 دچار پارگی دیافراگم شده بودند. سن این بیماران (4 مرد و 1 زن)، بین 13 تا 63 سال (میانگین سنی 37 سال) بود. همه موارد پارگی دیافراگم در سمت چپ و علت 4 مورد آنها ترومای بلانت بود. تشخیص بیماری در 4 مورد با تاخیر 3 روز تا 4 سال بوده و به علت این تاخیر 3 بیمار دچار ناتوانی و 1 مورد منجر به مرگ شد. حتی با وجود انجام لاپاراتومی در مراکز دیگر (2 مورد) تشخیص با تاخیر داده شد. بنابراین با وجود ناشایع بودن پارگی دیافراگم تشخیص این بیماری مشکل می باشد و حتی در صورت عدم دقت در حین لاپاراتومی نیز ممکن است تشخیص با تاخیر داده شود، لذا داشتن شک بالینی قوی، انجام گرافی های سریال و به موقع، دقت در اکسپلور کامل شکم و به ویژه هر دو دیافراگم در حین لاپاراتومی می تواند به تشخیص به هنگام این بیماری کمک کند. هدف از ارائه این مقاله گزارشی از پارگی دیافراگم و ایرادات تشخیصی آن، به منظور جلب توجه پزشکان برای تشخیص سریع تر و درمان به موقع این بیماران می باشد.

در این مقاله به بررسی یک نوع لوله شوک بدون دیافراگم که مجهز به شیری با طراحی ابتکاری و جدید می باشد، پرداخته شده است. این لوله شوک قادر است، موج شوک مسطح در دریون خود که نسبت طول به قطر آن 6/41 می باشد، تولید کند. لوله شوک های دیافراگمی دارای نقاط قوتی مانند ساخت آسان و پارگی آنی آن می باشد. اما با این وجود، محدودیت های این لوله شوک ها دلیل طراحی لوله شوک های بدون دیافراگم می باشد. مهمترین این محدودیت ها: 1-عدم قابلیت تکرار تولید موج شوک بدون باز کردن لوله. 2-عدم قابلیت تنظیم نسبت فشار در یک بازه مشخص 3-عدم امکام خودکار کردن لوله شوک؛ می باشد. در شیرهای جایگزین به جای دیافراگم، مهمترین فاکتور، سرعت باز شدن شیر می باشد. که در ایجاد و یکنواختی موج شوک تشکیل شده در دریون تاثیر مستقیم دارد. در این مقاله یک مکانیزم ابداعی برای رسیدن به سرعت بالای شیر، پیشنهاد شده است که زمان باز شدن 8ms می باشد. این شیر خودکار دو قابلیت منحصربه فرد دارد: اول این که درایور و درایون هم راستا بوده و اغتشاش ناشی از تغییر مسیر یا چرخش گاز را نداریم که این به بهینه شدن لوله شوک کمک می کند و دوم این که این شیر از مرکز لوله به سمت گوشه ها مانند دیافراگم دوربین باز می شود و این بهترین حالت برای باز شدن شیر و یکنواختی موج حاصل می باشد. این مقاله نحوه عملکرد یک شیر پرسرعت با عملگر پنوماتیکی را توضیح داده و به مقایسه داده های تجربی و تئوری آن پرداخته است.

یکی از مهمترین کاربردهای بیوالکترونیک بهبود سلامت و افزایش طول عمر افراد از طریق دستگاه های قابل جای گذاری در بدن است. این نوع تجهیزات روز به روز اهمیت و کاربرد بیشتری پیدا می کنند. برای بهبود عملکرد این تجهیزات و افزایش طول عمرشان در داخل بدن، باید منبع انرژی پایداری داشته باشند. باتری ها هرچند قابلیت ذخیره کردن انرژی را دارند، اما با گذر زمان نیاز به تعویض دارند که باعث تحمیل جراحی مجدد و هزینه اضافی به بیمار می شود. تلاش های زیادی برای تامین این انرژی مورد نیاز از داخل بدن صورت گرفته است. در این مقاله روش جدیدی برای برداشت انرژی از حرکت انقباضی عضله دیافراگم ارائه شده است. در این روش از یک ساختار مکانیکی استفاده شده که انرژی حاصل از حرکت دیافراگم را از طریق فنر سیلیکونی به لایه پیزوالکتریک منتقل می کند. لایه پیزوالکتریک انرژی را به صورت الکتریکی در خود ذخیره می کند.

مقدمه: آسیب های نافذ توراکوابدومینال می توانند با آسیب دیافراگم و احشای شکمی همراه باشند و150-20 % بیماران با شرایط عمومی پایدار که تحت درمانهای نگهدارنده قرار می گیرند، دچار آسیب های مخفی دیافراگم هستند که در نهایت منجر به فتق های مزمن دیافراگم می شوند. لذا شناخت یک روش تشخیصی با حداقل عوارض جهت کشف آسیب های مخفی دیافراگم بسیار مهم است. در این مطالعه دقت تشخیصی توراکوسکوپی در تشخیص آسیب های مخفی دیافراگم در آسیب های نافذ توراکوابدومینال بررسی گردید. روش کار: در این مطالعه آینده نگر مداخله ای  30بیمار دچار ترومای نافذ توراکوابدومینال با علایم حیاتی پایدار و عدم وجود آسیب ارگان های دیگر که نیاز به اکسپلوراسیون اورژانس نداشته و در فاصله زمانی اسفند 1384 تا مهر ماه 1386، به بیمارستان قائم (عج)، کامیاب، امام رضا (ع) مشهد مراجعه کرده بودند، تحت توراکوسکوپی جهت بررسی آسیب مخفی دیافراگم قرار گرفتند. در صورت وجود آسیب دیافراگم، ترمیم به کمک توراکوسکوپی یا لاپاراتومی انجام شد و تمام بیماران 6 ماه بعد جهت تشخیص فتق مزمن تحت سیتی اسکن قرار گرفتند. نتایج: متوسط سن بیماران 26.2 سال و نسبت مرد به زن 5 به 1 بود. در بررسی توراکوسکوپیک، آسیب مخفی دیافراگم در 5 نفر (16.7%) وجود داشت که ترمیم توراکوسکوپیک در 3 مورد (9.9%) انجام گرفت و در 2 مورد (6.6%) اقدام به لاپاراتومی و ترمیم دیافراگم شد. آسیب همزمان ریوی در 2 بیمار (6.6%) رویت شد که ترمیم توراکوسکوپیک انجام شد. آسیب همزمان داخل شکمی نیز در یک بیمار (3.3%) رویت شد که ترمیم با لاپاراتومی انجام شد. هیچ عارضه ای مربوط به توراکوسکوپی گزارش نشد و در بررسی مجدد با سی تی اسکن شکم و قفسه سینه که پس از 6 ماه صورت گرفت، در هیچ یک از بیماران شواهدی به نفع فتق دیافراگماتیک مشاهده نشد، لذا دقت تشخیصی توراکوسکوپی در کشف آسیب مخفی دیافراگم در این مطالعه100 % بوده است. نتیجه گیری: با توجه به دقت تشخیصی بالا و حداقل تهاجم و قابلیت تشخیصی و درمانی انجام توراکوسکوپی در تمام بیماران با آسیب نافذ توراکوابدمینال با شرایط پایدار توصیه می شود.